Ana içeriğe atla

Bir Kadeh Mürekkep

Merak etme ve sadece uyu!

Bu Blogda Ara

İnstagram
Twitter

Kayıtlar

Öne Çıkan Yayın

Bulut

Gönderen Sergen KOCA tarih: Ağustos 21, 2022

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Çınar

Gönderen Sergen KOCA tarih: Nisan 06, 2022

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Ağıt

Gönderen Sergen KOCA tarih: Aralık 18, 2021

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Küre

Gönderen Sergen KOCA tarih: Ağustos 12, 2021

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Balon

Gönderen Sergen KOCA tarih: Temmuz 06, 2021

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Kurbağa

Gönderen Sergen KOCA tarih: Kasım 21, 2020

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Soba

Gönderen Sergen KOCA tarih: Ağustos 26, 2020

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Tıkırtı

Gönderen Sergen KOCA tarih: Nisan 30, 2020

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Anka

Gönderen Sergen KOCA tarih: Nisan 19, 2020

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Kırıntı

Gönderen Sergen KOCA tarih: Nisan 14, 2020

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Diğer yayınlar

Sergen KOCA: Ankara, Türkiye; instagram.com/sergenthehuge twitter.com/sergenthehuge

Profili ziyaret edin

Popüler Yayınlar

Bulut

Ne anladım , ne gördüm kahverenginin boku dünya... Açtım gözlerimi bilmediğim binbir acıya Ağladım susmamacasına ağladım ciğerlerim yandı trajediden etlerim sanki ayrıldı kemiklerimden ağladım. Gözümden gelen bu tuzlu şey de ne? Ab-ı hayat mı? Çürümüş, kokuşmuş bir su mu yoksa? Boyum mu uzadı gökler mi çekiştirdi beni yoksa? Aşıklar ayrıldı ben uzadım Yiğit atlar öldü ve nankör kediler sadık köpekler, billur sesli bülbüller öldü... Ben uzadım. Çok uzadım haddinden fazla... Kafamı göklere dayadım ağırlığına dayanamadım öylece bakakaldım. Gözlerim büyüdü benim Uzak vahalara daldım.

Çınar

Kurtçuklar; içimi yavaş yavaş yiyen ölümcül ruhlar... Ulu bir yaşam ağacını usul usul, içten içe bitiren hazin havalar. Tüm yorgunluğumuz ve hevessizliğimiz. Ulu bir çınar olmak için doğmuş bir ağaç varmış. Tohumları en eski zamanlardan gelmiş. Tanrılar vermiş can suyunu, kadim rüzgarlar üflemiş ruhuna, soğuk ve coşkun sular yürümüş her zerresine. Toprağa düştüğü ilk andan beri güneş tanırmış onu. Geceleri yalnız kalmasın diye ay sararmış onu. Ah zaman! Dost mu yoksa düşman mı asla bilemediğimiz misafir. Uğramaz olur mu o tohuma. Kapısını ilk çaldığında biliyor muydu kurtçukları? Zamanla büyümüş, zamanla hayat işlemiş dallarına çınarın. Kuzgunlar konmuş, serçeler yuva yapmış dallarına. Yorgun yolcular gölgesine sığınmışlar. Gençler aşklarını kazımışlar. Mevsimler getirmiş, mevsimler götürmüş zaman. Dallarına karlar yağmış, ulu çınar olmuş. Her kış baharı beklemiş çınar. Yazı sevmezmiş. Kıştan nefret edermiş. Yine bir kış bitimi içini ısıtacak baharın özlemi doruklardayk...

Balon

Bir balon olup uçmak. Rüzgarları ardıma alarak yağmurlarla dans etmek usanmadan . Hiç olmadığı kadar yükselmek istiyorum . İpim kimin elinde? Her yükseldiğimde beni en derinimi kuyuya çeken o ip kimin elinde? İplerimi koparmak güneşe varmak ağırlıkları bin parçaya bölmek dörtnala özgürlüğe koşmak... Mavi gökyüzü mıknatısım. Demirden beter ağırlığımla çekiliyorum ona. Mavi kadim ve sonsuz renk... Kuşlar her kanat çırptığında binlerce parça yüz binlerce parça kopuyor ve gidiyor içimden. Yapraklar rüzgarla her seviştiğinde ben ben olmaktan çıkıyorum. Bir deli poyraz koparıyor ipimi. Yükseliyorum yükseldikçe soğuyorum Soğudukça yavaşlıyorum ve ben koca balon Her yavaşladığımda ölüyorum. Ey arsız kaderin yazarı! Güneşe kavuşabilecek miyim?

Blogger tarafından desteklenmektedir

Sdk