Ağıt

Bu hayatta bir bok olamadık daha doğrusu bir bok anlayamadık. Ne geçen zamanda anlamlar bulduk ne gülüşlerle huzura vardık. Garip çok garip neden böyle oldu bu hayat? Umutlarımız yok muydu tüm kötülüklere inat. Hâlâ hayal kuruyor muyduk tüm acıların batağında? Neden bu kadar zor anlamak? Kırılıp bin parça olmuşken daha ne kadar kırılabiliriz. Binbir, bin iki; sonsuza yaklaşıyor parçalarımız. Sayı arttıkça daha da kolaylaşıyor kırılmak. Galiba artık hissetmek ağır geliyor. Her şeyi bu kadar yoğun hissetmek bir lanet sanırım. Ey lanetliler lanetlisi... Dünyayı, çevreyi ve hiçbir şeyin doğasını çözemedik. Yüz sene daha yaşasak yine çözemeyiz sanırım. Yaşadığımız hayata tutunmaya çalışıyoruz. Kimse farkında değil yavaş yavaş siliniyoruz bu zamandan. Mütemadiyen uyum sağlamaya çalışıyoruz, çoğunlukla yıkılıp duruyoruz. Asırlar geçmiş, çanlar bizim için çalıyor. Boynu bükük bir sela okunuyor uzaktan. Bize bir boka yaramamış ve yaramayacak olanlara. Belki üç beş damla gözyaşı ardımızdan, o da içine düştüğümüz şu batağa. Bizimle gömülecek mi içimizdeki taşkınlar? Bizimle gelecek mi umutlarımız, çabalarımız, ümitlerimiz? Tüm karanlığımıza bir küçük mum gömülecek mi bizimle? Arada birileri gelecek mi üzerimizi örtmeye yoksa baş başa mıyız soğuk topraklarla? Nereye dökeceğiz içimizdekileri? Kâğıt yoksa kaldırmaz toprak tüm bunları. Ölen boğulur mu ağıtlarla? Yaşarken öldürmeyen ağıtlar boğabilir mi yitip giden ruhları?
Silineceğiz ağlaya ağlaya. Boğula boğula öleceğiz. Ani olmayacak ruhlarımızın göçmesi, derinde yavaş ve bir o kadar kara. Erken olabilir biraz ama ne zamanında gerçekleşmiştir ki bu kokuşmuş küflü dünyada? Kokuşa kokuşa, küflene küflene, bitlene, öle öldüre, vura vura, vuruşa vuruşa gideceğiz tüm bunların arasından. Belki arkamızdan türküler yakılacak, yaşarken ölen ve hiçbir şey bilmeyen bizler hakkında. Üzülecekler, çoğu anlamayacak bile. Selam olsun yaralarımıza! Kalemimiz gibi biten umutlarımıza, hayallerimize, yaşantımıza. İyi dileklerimizi yolluyoruz size solucanlar ruhumuzla ziyafet çekerken. Elveda dünya. Ruhumuz öldü. Kazanan var mı bu durumda?