Kavruk

             

       Batıyorum, nereye gittiğimi bilmeden batıyorum.Neredeyim,saat kaç,ben kimim?Hiç birine cevap yok.Rüzgarı hissedemiyorum.Sadece soğuk ve ıslaklık...Çırpınıyorum,kurtulmaya çalışıyorum,durmadan,yorulmadan çırpınıyorum.Her şey bulanıklaşıyor.Yorulmaya başlıyorum.Kollarım ve bacaklarım ayazdan yanmış gibi katı,sert ve soğuk.Tüm yaşamım gidiyor.Bilmediğim bir karanlığa yavaş yavaş ilerliyorum.O da beni istiyor biliyorum.Ağacın suyu,bebeğin annesini.sıcağın soğuğu istediği gibi tutkuyla ve ısrarla.Daha da hızlanıyorum,daha çabuk inmeye başlıyorum.İndikçe her yer siyahlaşıyor ve ruhu kesercesine soğuyor.Dönülmez bir yola giriyorum,biliyorum.Battıkça daha da kavruluyor ruhum.Durdukça hantallaşıyor ruhum.Sonsuz döngü içinde batıp hantallığın merhum saygısını yaşayacağım.Bitmeyecek bu devir,tükenmeyecek.
     Kavrulan ruhlara ve kadim bataklık dostlarıma binlerce selam.