Kuyu

Sabreyle demiş abdalın biri.Neye sabır,kime sabır?Ne bir kula sabredebildik ne de kulun içinde olduğu hayata.Döndük durduk adına yaşam denilen,sınırları kalın uçlu kalemlerle çizilmiş gayyada.Hep bir şeylerden korkarak yaşadık.Bazılıları rahatının bozulmasından korktu.Kimisi sevmekten,kimisi sevilmekten korktu.Düştüğümüz kuyuda farkına varamadık,geçen zamanın.Bekleyemedik,sabredemedik Yusuf gibi.Korkudan delirdik,duramadık tırnaklarımız kanayıncaya kadar tırmaladık her yeri.Bir ip sarktı bazen tanımadığımız bir elden.Sıkılmıştık kuyuda geçen her saniyeden.Tuttuk çektik ipi sert ve hiç düşünmeden.Bırakabilirdi o el ipi,kuyuya düşmeyi tercih etti hiç düşünmeden.Hayatının en büyük hatasıydı belkide,sabırdan habersiz kuyu sakinine bu erdemi öğretme çabası.Her yolu denedi,sevgiye muhtaçtır dedi en derinden sevdi,zaman kavramını yitirmiş bir mahluğa zamanın sınırlarını öğretmeye çalıştı.Kendini kaybetmiş bir kuyu sakini ne kadar ehlileşebilirdi?Hesaba katmadığı boğulmaktı o kuyuda.Bilmediği,yazmadığı,okumadığı bir senaryonun içinde baş rolde buldu kendini.Kuyu sakinin ellerinde verdi son nefesini.Kaç senaryo,kaç kuyu,kaç el geçti bu dünyadan bilinmez ama her insan için bir senaryo bir kuyu.Sen,ben,o kısacası herkes ya bir el ya bir katil.