Bataklık

Bazen yaptığım hataları düşünüyorum.Acaba kaçından pişmanım?Hiçbirinden pişman olmadığımı söylüyorum kendime.O zaman neden bu mutsuzluğum?Neden geleceğe baktığımda karşıma çıkan umutsuzluk.İçimde belkide binlerce savaş var ama kimseye tek kelime edemiyorum.Biri çıksa anlasa diyorum,sonra tüm gün bekliyorum belki biri görüp son verir bu savaşa diye.Kimse görmüyor ve ben yine en sadık dostum yatağıma gömülüyorum.Uyumayı sevmemin tek nedeni;uyuduğumda tüm her şeyin silinip gitmesi.Belirli bir noktadan sonra alışıyor insan bu duruma her gün savaşıp, sonrada o savaştan kısa sürede olsa kaçmaya.Neden hala pişman değilim?Problem insan olmam daha doğrusu ismi insan olan karmakarışık bir dünya olmam.Tezatlar zinciri sürüp giderken elimle hepsini koparmak istiyorum.Hiç büyümemeliydim ben,büyüdükçe düşünmeye başladım,düşündükçe hatalar yapıp daha çok boka batmaya başladım.Zamanı durduramadım ve tam anlamıyla bir bok bataklığında savaşlar verir oldum.Bir gün bende bir bok olup yeşil bir erik olacağım ya da bir dikenin en uç kısmı.