Zor Hayat

Tün insanlar bir koşuşturma içinde kiminin gitmesi gereken bir işi kimin sevmesi gereken bir sevdiceği kimininse   yaşamını garantiye almak için yerine getirmesi gereken bir sürü sorumluluğu.Ama biz insanların unuttuğu bir şey  var zaman.Tutamazsın,geçtiğini çok sonra anlarsın,elindeki her şeyi kullanarak geri getirmeye çalışırsın.Olmaz zaman terk ettiğin bir kadın gibidir.Terk ediliş onun için  farkına varamadığı bir süreçtir.Her şey iyi görünür bir anda  gönlünün zihnine vurduğu zincirleri kırarak bir dağın tepesinden bakar ve geri döndürülemeyecek anıları,duyguları ve kişileri görür.Biz insanların sevgilisi ise egomuzdur.Egomuz için sokakta oyun oynamamız  gereken yaşımızda sırtımıza bizden daha ağır bir çanta verirler.Şaka gibi birde üzerine  vicdanlarını rahatlatmak için kokulu silgiler, çizgi film karakterli  kalemler verir Ali!yi ata baktırır,Oya'ya süt içirtirler.Çocukluk biter erken genç dönemimizde lise denen belayı başımıza sararlar.Aşık olup,sanat yapıp hayattan zevk almaya başlayacağımız yıllarımızda bizi otoriter manyakların ellerine teslim ederler.Hiç bir şey anlaşılmayan dersler,asla öğrenilemeyen yabancı diller.Dört sene biter,bitti rahatladım kurtuldum sanırsın seni yarış atı yaparlar yarışa sokarlar.Performansına göre seni yeni hapishanene doğru yollarlar.Tutkunun , eğlencenin,dostluğun en güzel yıllarında başımıza ego manyak hocalar çılgın memurlar bela ederler.Dört senede böyle geçer.(Standart olarak)İş, evlilik,çoluk çocuk torun torba derken yaş  olur 60.Geri dönüp baktığında ardında kalan sadece terk edilmiş bir kadındır.



Aziz dostum  Cansu için